Ιβίσκος

Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΕΣΠΑΣΕ

Πήρα την ραγισµένη µου καρδιά και την έκανα φτερά

Το συναισθηματικό τραύμα δεν είναι πάντα φανερό. Σε αντίθεση με τις εμφανείς εκφάνσεις του πόνου, πολλές πληγές της ψυχής μένουν αόρατες και λειτουργούν υπογείως. Οι άνθρωποι μπορεί να συνεχίζουν τη ζωή τους κανονικά, να εργάζονται, να κοινωνικοποιούνται, να ταξιδεύουν και να γελούν. Να είναι με λίγα λόγια λειτουργικοί, τουλάχιστον φαινομενικά. Κι όμως, μπορεί να κουβαλούν εσωτερικά ένα ράγισμα που δεν έχει βρει ακόμη τρόπο να αποφορτιστεί.

Η ικανότητα να αναγνωρίσουμε αυτή την εσωτερική ρωγμή και να την εντάξουμε στην προσωπική μας πραγματικότητα είναι βασικό στοιχείο της θεραπευτικής ωρίμανσης. Δεν χρειάζεται κάποιος να την ξεχάσει ή να την απορρίψει. Αυτό που έχει σημασία είναι να την κατανοήσει και σε δεύτερο χρόνο να την αποδεχτεί.

Θα μπορούσαμε να το δούμε σαν ένα αγαπημένο κεραμικό αντικείμενο που έπεσε και έσπασε. Αντί να το πετάξουμε, το ξαναπιάνουμε στα χέρια μας, το κολλάμε με προσοχή και πολλές φορές του δίνουμε νέα μορφή — πιο προσωπική, ίσως πιο όμορφη απ’ ό,τι πριν. Σε κάποιες παραδόσεις, όπως στην ιαπωνική τέχνη του kintsugi, οι ρωγμές γεμίζονται με χρυσό, ώστε να φαίνονται, όχι να κρύβονται. Αυτό δεν είναι επιδιόρθωση. Είναι ανάδειξη της ιστορίας του αντικειμένου. Και κάθε φορά που το κοιτάς, δεν βλέπεις μόνο τη ζημιά, αλλά και τη φροντίδα που χρειάστηκε για να σταθεί ξανά.

Το να «μετατρέψουμε την πληγή σε φτερά» είναι μια μεταφορά για τη δυνατότητα που έχουμε να δημιουργήσουμε μία νέα σελίδα ζωής από εκείνο το σημείο που πονέσαμε περισσότερο. Στην ψυχοθεραπεία, αυτό συνδέεται με την έννοια της μετουσίωσης: όταν ο πόνος δεν παραμένει καθηλωμένος στο παρελθόν, αλλά γίνεται αφορμή για αναστοχασμό, δημιουργικότητα, ευαισθητοποίηση και προσωπική κατανόηση.

Ο άνθρωπος που συνεχίζει να πορεύεται, χωρίς να ακυρώνει το παρελθόν του και χωρίς να μετατρέπει τον εαυτό του σε φορέα εκδίκησης ή κυνισμού, αναπτύσσει μια μορφή ανθεκτικότητας. Αυτή δεν ζητά επιβεβαίωση, αλλά εκφράζεται στην ποιότητα της σχέσης με τον εαυτό του και με τους άλλους. Δεν είναι μια απόφαση στιγμής, αλλά μια στάση που καλλιεργείται σταδιακά και μαρτυρά την βαθιά επεξεργασία του ψυχικού τραύματος.

Η επανένταξη της πληγής ως κομμάτι της προσωπικής εξέλιξης δεν αναιρεί τη δυσκολία του βιώματος, αλλά μειώνει το βάρος του. Και δίνει στον άνθρωπο την δυνατότητα να δει τον εαυτό του όχι ως θύμα του παρελθόντος, αλλά ως συμμέτοχο στη φροντίδα και στο χτίσιμο ενός πιο σταθερού εσωτερικού κόσμου.

Η ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ

Η αυτοπεποίθηση δεν είναι κάτι που διδάσκεται. Δεν είναι φράση. Δεν είναι τεχνική. Δεν είναι τίτλος.
Είναι κάτι που χαράζεται μέσα σου, κάθε φορά που ζεις με ειλικρίνεια, κάθε φορά που συνεχίζεις, όταν θα μπορούσες να σταματήσεις.
Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που έπρεπε να περάσει απέναντι. Σε μια γέφυρα που δεν ήταν έτοιμη. Μέχρι που κατάλαβε ότι την χτίζει καθώς τη διασχίζει.

Η γέφυρα με τα σπασμένα σκαλιά

Ο Άρης στεκόταν στην άκρη ενός φαραγγιού. Απέναντι, το μέρος που ήθελε να φτάσει. Η ζωή που ήθελε να ζήσει. Ο εαυτός που ήθελε να γίνει.
Ανάμεσά τους μια γέφυρα. Όχι ολόκληρη. Μια ξύλινη γέφυρα με που και που κενά σκαλοπάτια. Άλλα έτοιμα. Άλλα σπασμένα. Άλλα απλώς, δεν υπήρχαν.
Κοίταξε μπροστά του και σκέφτηκε: “Δεν μπορώ να το περάσω αυτό. Δεν ξέρω πώς”.
Και κάθισε. Περίμενε. Μήπως κάποιος του δείξει πώς να περάσει. Μήπως κάποιος χτίσει τη γέφυρα γι’ αυτόν.
Περίμενε για μέρες. Και τίποτα δεν άλλαζε.
Μέχρι που άκουσε μια φωνή μέσα του: “Δε χτίζονται οι γέφυρες με σκέψη. Χτίζονται με βήματα.” Και τότε, αποφάσισε να κάνει το πρώτο. Προσεκτικό. Διστακτικό. Αλλά βήμα.
Και κάτι παράξενο συνέβη.
Μπροστά του, ένα σκαλί φάνηκε εκεί που δεν υπήρχε τίποτα. Με κάποια βήματα, ένα σκαλοπάτι γεννιόταν. Και με κάποια άλλα, όχι. Κάποιες φορές πάταγε στο κενό. Έπεφτε. Πονούσε. Αλλά σηκωνόταν.
Άλλες φορές, έπρεπε να γυρίσει πίσω και να πάρει άλλη διαδρομή. Άλλες, να σταθεί ακίνητος, μέχρι να ξαναβρεί το κέντρο του.
Κάθε φορά όμως που επέλεγε να συνεχίσει, έστω και κουτσαίνοντας, η γέφυρα τον τιμούσε με ένα ακόμα κομμάτι.
Όταν έφτασε απέναντι, δεν είχε ανάγκη από χειροκρότημα. Ούτε από αναγνώριση. Δεν τον ένοιαζε να του πουν ποιος είναι. Το ήξερε.
Και κοιτώντας πίσω, δεν είδε γέφυρα. Είδε ίχνη. Βήματα. Πτώσεις. Και επαναφορές. Ξεκινήματα. Αποφάσεις. Πρωτοβουλίες. Επιλογές. Θαρραλέες δοκιμές και δοκιμασίες. Σιωπές.
Και εκεί, χαμογέλασε.
Η αυτοπεποίθησή του δεν ήταν το πέρασμα. Ήταν το κάθε βήμα που τόλμησε να κάνει.

Η Αυτοπεποίθηση

Την αυτοπεποίθηση δεν θα στη δώσουν τα βιβλία αυτοβελτίωσης. Ούτε οι θετικές δηλώσεις. Ούτε κάποια άλλη τεχνική ψυχικής ενδυνάμωσης. Ούτε καν η ψυχοθεραπεία σου. Και σίγουρα την αυτοπεποίθησή σου δεν θα σου τη χτίσουν οι άλλοι.
Την αυτοπεποίθηση τη χτίζεις εσύ.
Κάθε φορά που μένεις συνεπής στις υποσχέσεις που έδωσες στον εαυτό σου. Κάθε φορά που κατακτάς έναν στόχο.
Αλλά και…
Κάθε φορά που πέφτεις και ξανασηκώνεσαι. Κάθε φορά που συνεχίζεις, ενώ νόμιζες πως δεν αντέχεις άλλο. Κάθε φορά που επιλέγεις εσένα, ακόμα κι αν ένα κομμάτι σου πονάει γι’ αυτή την επιλογή. Κάθε φορά που ξεκινάς απ’ την αρχή, γιατί αυτό που δοκίμασες δεν ήταν τελικά για σένα, ή γιατί απλά δεν δούλεψε.
Η αυτοπεποίθηση δεν διδάσκεται.
Χαράζεται στην ψυχή σου από τα βιώματά σου. Και γι’ αυτό, ο πιο σύντομος δρόμος προς αυτήν είναι να αρχίσεις ΝΑ ΖΕΙΣ.

ΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΣΟΥ

Διδάχτηκες ότι «τα χρήματα είναι η ρίζα όλων των κακών». Τα χρήματα δεν είναι η ρίζα όλων των κακών. Ο φόβος είναι η ρίζα όλων των κακών. Όταν ο φόβος σχετίζεται με τα χρήματα, τότε τα χρήματα μετατρέπονται σε εργαλείο του κακού. Όταν όμως η εμπιστοσύνη, η αμοιβαία υποστήριξη και η γενναιοδωρία σχετίζονται με τα χρήματα, τότε αυτά μετατρέπονται σε ρίζα όλων των καλών.

Ο φίλος μου Charley Thweatt (musicangel.com) έγραψε ένα έξυπνο τραγούδι που ξεκινάει με τον στίχο «Γιατί αισθάνομαι παράξενα όταν συζητάμε για τα χρήματα και χάνεται η επικοινωνία;» Μπορεί να έχεις μια γενικά ευχάριστη συνομιλία με κάποιον φίλο, σύντροφο ή συνεργάτη από τη δουλειά, μέχρι να προκύψει το θέμα των χρημάτων. Ξαφνικά σφίγγουν τα ηλιακά πλέγματα, δημιουργείται ένταση και βγαίνει στο προσκήνιο η άμυνα. Δεν υπάρχει τίποτα το εγγενές που να προκαλεί ένταση όσον αφορά τα χρήματα. Όπως όλα τα πράγματα, είναι ένα ουδέτερο αντικείμενο που το χρωματίζουμε προβάλλοντας τις πεποιθήσεις μας επάνω του. Αν αισθάνεσαι σφιγμένος όταν ασχολείσαι με χρήματα, κατευθύνεσαι προς μια πεποίθηση που σε περιορίζει απέναντί τους και μπορείς να τη διορθώσεις. Έτσι, οι ανησυχίες για τα χρήματα παύουν να είναι ενοχλητικές και γίνονται, αντιθέτως, χρυσά βέλη που οδηγούν στη μεταμόρφωση, απομακρύνοντας τις οδυνηρές ψευδαισθήσεις και αποκαλύπτοντας την αλήθεια που κρατούσαν κρυμμένη.

Ένας κυρίαρχος ορισμός των χρημάτων στον πολιτισμό μας είναι ότι αποτελούν κάτι για το οποίο πρέπει να παλέψουμε. Τα χρήματα, όπως προανέφερα, είναι το πιο συχνό θέμα διαπληκτισμών μεταξύ των ζευγαριών. Αν τα χρήματα αποτελούν πρόβλημα για εσένα, από πού έμαθες να τα συσχετίζεις με τις διαμάχες; Ίσως η οικογένειά σου αγωνίστηκε για τα χρήματα όταν ήσουν παιδί ή οι γονείς σου πάλεψαν για αυτά ή ο παππούς σου επιβίωσε της Παγκόσμιας Οικονομικής Ύφεσης του 1929 ή κάποιου πολέμου κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνει υπερβολικά λιτός ή η μητέρα σου σού έδωσε απρόθυμα τα χρήματα για να αγοράσεις μια καραμέλα ή οι γονείς σου απαρνιόντουσαν τις διακοπές τους ή ένα καινούριο αυτοκίνητο επειδή είχαν ισχυρή εργασιακή ηθική και πίστευαν ότι η αυτοφροντίδα αποτελεί τρυφηλότητα ή… ή… ή…

Δεν γεννήθηκες έχοντας αρνητικούς συνειρμούς απέναντι στα χρήματα. Όλα μαθαίνονται. Ο προγραμματισμός σου στον «πυρήνα» σου δεν είναι καθόλου στον πυρήνα σου. Ο αληθινός σου πυρήνας βρίσκεται πολύ βαθύτερα από το κοινωνικό αποτύπωμα. Ο αληθινός σου εαυτός παραμένει απόλυτα, αιώνια συνδεδεμένος στην Πηγή σου η οποία είναι γεμάτη αγάπη, αφθονία και γενναιοδωρία. Το ταξίδι σου, λοιπόν, προς τη μεγάλη ευημερία, δεν σημαίνει να ταξιδέψεις σε μια ξένη ακτή. Είναι ένα ταξίδι επιστροφής προς την πατρίδα, στον αληθινό σου εαυτό.

Για να ξεκινήσεις να ανακτάς τον έμφυτο πλούτο που σου αξίζει, αναπροσδιόρισε τα χρήματα ως οδό πρόσβασης και ως έκφραση θετικής ενέργειας. Όταν δίνεις χρήματα, δίνεις ζωή. Όταν λαμβάνεις χρήματα, λαμβάνεις αγάπη. Όταν τα χρήματα ρέουν μέσω της οικονομίας, η ευτυχία κυκλοφορεί και πολλαπλασιάζεται. Τα χρήματα είναι ένα υγιές, σημαντικό αγαθό που έχει κανείς και μοιράζεται, το οποίο φέρνει χαρά. Όλες οι χρηματικές συναλλαγές είναι δηλώσεις ευγνωμοσύνης, αμοιβαίας υποστήριξης και απεριόριστης ευημερίας.

Τώρα, το συναίσθημα που προκαλείται είναι πολύ καλύτερο απ’ ό,τι με το απόφθεγμα «τα χρήματα είναι η ρίζα όλων των κακών» έτσι δεν είναι; Ο αρνητικός νους βλέπει τα χρήματα με αρνητικό τρόπο, ενώ ο γεμάτος αγάπη νους βλέπει αγάπη στα χρήματα. Τα χρήματα κατοικούν πολύ περισσότερο μέσα στο μυαλό σου παρά μέσα στο βιβλιάριο των επιταγών σου. Αυτό εξηγεί το γιατί όλες οι αλλαγές που πραγματοποιούνται στον κόσμο σου ξεκινούν πρώτα μέσα στο μυαλό σου. Ορίστε η αγαπημένη μου επιβεβαίωση σχετικά με τα χρήματα, την οποία πολλοί άνθρωποι έχουν σημειωμένη ή εκτυπωμένη στις επιταγές τους:

Κάθε ευρώ που ξοδεύω εμπλουτίζει την οικονομία,
ευλογεί όποιον αγγίζει
κι επιστρέφει σ’ εμένα πολλαπλασιασμένο.

Απόσπασμα από το βιβλίο “Ζήσε με Αφθονία Χωρίς να Πουλήσεις την Ψυχή σου”