fbpx
  • Δωρεάν μεταφορικά για παραγγελίες άνω των 25 €

Κριτική

Η άποψη για το βιβλίο του Σπύρου Γλύκα “Διομίρα” από το blog ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ

Η άποψη για το βιβλίο του Σπύρου Γλύκα “Διομίρα” από το blog ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ 1502 856 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΒΙΣΚΟΣ

Ο Σπύρος Γλύκας πήρε ένα σοβαρό ρίσκο όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τη Διομίρα. Έγραψε ένα βιβλίο που είναι ξεκάθαρα δυστοπία, με όλες τις πολιτικές, οικονομικές, προσωπικές προεκτάσεις, ενώ είμαι σίγουρη πως ξέρει πολύ καλά πως το κοινό της επιστημονικής φαντασίας στην Ελλάδα είναι περιορισμένο και θα δυσκολευόταν να βρει κάποιον να το εκδώσει.

Κεντρικός πρωταγωνιστής ο Τροτ, ένας έφηβος στην ένατη επαρχία της Γης στον 23ο αιώνα, που βρίσκεται μπροστά στην καμπή της ενηλικίωσης. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να αποχωριστεί όλους τους ανθρώπους, να αναλάβει μια δική του Μονάδα Ζωής, απ’ όπου δεν θα ξαναβγεί ποτέ και να ζήσει τα υπόλοιπα διακόσια χρόνια που του αναλογούν παρέα με ένα ρομπότ και τις οθόνες. Ο Τρότ όμως δεν είναι ένας κοινός έφηβος, έχει μια φοβερή ικανότητα συγκέντρωσης. Και αποφασίζει να το σκάσει. Στο φευγιό του θα συμβάλλει η Γριά, ένα σκιώδες πρόσωπο που βοηθά για λίγο όλους τους αντιφρονούντες, και θα του δώσει να καταλάβει την αξία της λογοτεχνίας αλλά και του ταλέντου του στη συγκέντρωση.

Όλα τα στοιχεία μια δυστοπίας είναι εδώ. Ο συγγραφέας χτίζει μια ιστορία σε μια μελλοντική κοινωνία, όπου το περιβάλλον έχει καταστραφεί και οι άνθρωποι στηρίζονται αποκλειστικά στην τεχνολογία για την επαφή. Όλοι σχεδόν αποδέχονται τη νέα κατάσταση, ελάχιστοι επαναστατούν. Σε αυτήν την κοινωνία υπάρχει και η Διομίρα, η μοναδική πόλη στην επιφάνεια, μα εκεί ζουν μονάχα τα μέλη πέντε οικογενειών, αυτών που προκάλεσαν την καταστροφή και τώρα κρατούν όλη την εξουσία για τον εαυτό τους.

Οι άνθρωποι πρέπει να αποδεχτούν ο καθένας την κοινωνική του θέση, να μην προσπαθούν, να μην ελπίζουν. Καταναλώνουν μόνο ό,τι τους πουν, χωρίς να μπορούν να μεταπηδήσουν στην άρχουσα τάξη, χωρίς να υπάρχει ελπίδα αλλαγής. Χάνει έτσι ο καθένας την ατομικότητά του, την ταυτότητά του, αυτοί που ξεχωρίζουν αναπότρεπτα πρέπει να εξαλειφθούν. Ο Γλύκας διαλέγει για ήρωες ακριβώς αυτούς, τους ελαχίστους αντιφρονούντες, αυτούς που κάνουν έστω μια προσπάθεια για μια αυτόνομη ζωή.

Κεντρικό ρόλο στο μυθιστόρημα έχει η τεχνολογία, τα ανδροειδή που γίνονται όλο και πιο ανθρώπινα, στα όρια να έχουν συναισθήματα και να απολαμβάνουν την ερωτική πράξη. Και να ελέγχουν την ανθρωπότητα. Αυτός ο προβληματισμός, πολύ κοινός στα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας, μοιάζει τώρα που είμαστε στο έλεος της τεχνητής νοημοσύνης και των αλγορίθμων πιο επίκαιρος από ποτέ.

Το άλλο στοιχείο που δεν κρύβεται είναι η βιβλιοφιλία του συγγραφέα. Διακειμενικές αναφορές έχουμε διάσπαρτες σε όλο το κείμενο, όρεξη να έχει κανείς να τις εντοπίζει και να σημειώνει βιβλία. Εξάλλου όποιος είναι κάπως παρατηρητικός θα καταλάβει πως το όνομα “Διομίρα” και κάπου αλλού το έχει συναντήσει (στον Ίταλο Καλβίνο, κρύβε λόγια). Ο κεντρικός ήρωας είναι βαθιά βιβλιομανής και ούτε λίγο ούτε πολύ, πιστεύει πως τα βιβλία θα σώσουν τον κόσμο.

Τελικά αυτό που πρέπει κανείς για να απολαύσει ένα μυθιστόρημα όπως η Διομίρα είναι να άρει τη δυσπιστία και τις προκαταλήψεις του, να αφεθεί σε αυτόν τον νέο κόσμο χωρίς να τον αμφισβητεί, για να μπορέσει να ταυτιστεί με τους ήρωες και να περάσει στο δεύτερο επίπεδο του κειμένου. Όποιος μείνει στις λεπτομέρειες, θα γοητευτεί από το φόντο, αλλά θα χάσει την ουσία.

 

                         Κατερίνα Μαλακατέ

Blog ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ

Θρίαμβος στην παρουσίαση του βιβλίου “Διομίρα” στο βιβλιοπωλείο Booktalk

Θρίαμβος στην παρουσίαση του βιβλίου “Διομίρα” στο βιβλιοπωλείο Booktalk 1500 1001 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΒΙΣΚΟΣ

Ύστερα από αρκετό καιρό ξεκινήσαμε και πάλι τις παρουσιάσεις βιβλίων, κάνοντας την αρχή με ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα φαντασίας την “Διομίρα” του Σπύρου Γλύκα στο βιβλιοπωλείο Booktalks. Ο κόσμος το έχει λατρέψει από την στιγμή που κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία αλλά έδειξε και έμπρακτα το ενδιαφέρον του στην παρουσίαση καθώς αρκετός κόσμος έμεινε όρθιος για να ακούσει τους ομιλητές να ξεκοκαλίζουν το βιβλίο. Άλλωστε στην εφημερίδα Βήμα μετά από αυτή την παρουσίαση, σκαρφάλωσε στα πρώτα 5 βιβλία λογοτεχνίας, σε πωλήσεις.

Μια πολύ όμορφη και ζεστή ατμόσφαιρα επικρατούσε όλο το βράδυ. Μίλησαν για το βιβλίο οι κυρίες Κατερίνα Μαλακατέ και Αγγελική Μποζίκη, καθώς και ο ίδιος ο συγγραφέας, στον οποίο οι δύο ομιλήτριες έκαναν και ερωτήσεις, όπως και αρκετοί από τους παρευρισκόμενους. Και οι δύο ομιλήτριες ανέφεραν ότι το βιβλίο τούς κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον και ότι θα μπορούσαν να το φανταστούν να γίνεται σειρά ή ταινία λόγω του κινηματογραφικού τρόπου γραφής του. Η κυρία Αγγελική Μποζίκη μάλιστα ανέφερε ότι δεν διαβάζει βιβλία δυστοπικά όπως η ΔΙΟΜΙΡΑ, αλλά ότι το συγκεκριμένο την κέρδισε. Ιδιαίτερη μνεία έγινε για το τέλος του βιβλίου που ήταν πιο ανθρώπινο σε σχέση με τον φανταστικό κόσμο που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας στο βιβλίο. Η κυρία Μαλακατέ σημείωσε ότι το βιβλίο έχει και πολιτικές προεκτάσεις, αφού αναφέρεται σε λίγες εκλεκτές οικογένειες που συγκεντρώνουν τον πλούτο και κινούν τα νήματα της ανθρωπότητας, κάτι που παραδέχτηκε ο συγγραφέας.

Να σημειώσουμε ότι αυτή ήταν η πρώτη παρουσίαση που έγινε στον χώρο του BOOKTALKS μετά την περίοδο της πανδημίας.

Με ένα teaser βίντεο που φτιάχτηκε αποκλειστικά κατά την διάρκεια της παρουσίασης θα πάρετε μια καλή γεύση για το ύφος του βιβλίου και την άμεση αλλά και κινηματογραφική γραφή του συγγραφέα!


Μάθε περισσότερα για το βιβλίο εδώ!

Παρουσίαση του νέου βιβλίου φανταστικής λογοτεχνίας “Διομίρα”

Παρουσίαση του νέου βιβλίου φανταστικής λογοτεχνίας “Διομίρα” 1500 785 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΒΙΣΚΟΣ

Στο βιβλίο Διομίρα ο Σπύρος Γλύκας ξεκινάει το ταξίδι εντός και εκτός των ορίων της επιστημονικής φαντασίας. «Του φαινόταν αστείο αλλά και συνάμα τραγικό ότι πέντε οικογένειες – πόσα άτομα άραγε να τις αποτελούν, συμπεριλαμβανομένων και των πιο μακρινών συγγενών τους; – ευθύνονταν ουσιαστικά για τη μερική καταστροφή της Γης πριν από δυόμιση αιώνες. Κι αυτές οι ίδιες ήταν εκείνες που έβαλαν τα θεμέλια για την ανασυγκρότηση των πάντων, για να φτάσουμε σήμερα σε έναν πλανήτη με δεκατέσσερις επαρχίες και πρωτεύουσα τη μοναδική πόλη που παρέμενε εκτός θόλων. Σ’ αυτήν την πόλη βασίλευε ακόμα η οικογενειοκρατία»

Στο μυθιστόρημα, ο Τροτ, ο Γκραπ, η Πίντα, η Έντι, ο Σέτια και τα άλλα παιδιά, παρανοούν στον έρωτα, φτάνουν πιο πέρα από την τρέλα, γιατί ακολουθούν παντού το ένστικτο, παρέα με πειθήνια ανδροειδή μέχρι να τους στρίψει καμιά βίδα και αυτών, ανάμεσα σε βδελυρά ανθρωποειδή που φυτοζωούν πλουσιοπάροχα, κινούμενοι όλοι τους εντός και εκτός ενός συστήματος που αυτοτροφοδοτείται και αυτοκαταστρέφεται με περιοδικότητα. Μαζί τους και η Γριά, μια μυθική μορφή που διασώζεται εντυπωσιακά στη μνήμη μας· γιατί αν ήταν γραμμένη με πεζά γράμματα, γριά, θα την έτρωγε το μαύρο χώμα της πολιτικής ορθότητας όπως και τον συγγραφέα της άλλωστε!

Ένα χαρακτηριστικό στη γραφή του Σπύρου Γλύκα είναι η κινηματογραφική της άνεση. Άλλωστε δεν είναι ελάττωμα ένα κείμενο να μοιάζει σαν ταινία, λίγα βιβλία το καταφέρνουν με τέτοια επιτυχία, και ακόμα λιγότερα ελληνικά, που δεν ξέρουν πώς να ξεμπλέξουν την πλοκή τους. Αρκετοί θα πουν ότι δεν θέλουν να το κάνουν να μοιάζει σαν ταινία. Γεμάτο χιούμορ, κορυφώσεις και υφέσεις, έντονη δράση, φιλοσοφική διάθεση, απίστευτες ανατροπές και καμία Ducati εντός του, θα συναρπάσει κάθε ανθρωποειδές ή και ανδροειδές, που θα το πιάσει στα αμήχανα ή και μηχανικά του χέρια.

Σε όλα τα βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας νιώθεις κατά διαστήματα ότι μοιάζουν μεταξύ τους, αντιγράφουν ιδέες, εκμεταλλεύονται μοτίβα, πλιατσικολογούν ταινίες ή ό,τι άλλο. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι· ίσως και να μην είναι καν έτσι. Τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας πατάνε στο τώρα, στο κάθε τώρα (που μεταξύ μας, αλλάζει με πολύ αργούς ρυθμούς, αν αλλάζει) και παίρνουν στιβαρή θέση για τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας. Εκεί έγκειται η διαφορά τους αλλά και η βαθιά ομοιότητά τους – πόσα βιβλία ξέρετε να παίρνουν θέση; «Τότε, δεν ήταν λίγες οι φορές που ήθελε να βάλει μια τελεία και να πάψει να ασχολείται με ανθρώπους που όλη τους η ζωή ήταν μια επίδειξη αλλά και συνάμα μια αποφυγή του εαυτού τους».

Αυτό το βιβλίο δεν είναι απλά ένα μυθιστόρημα φαντασίας, τα ηθικά διδάγματα που θα αποκομίσετε από αυτό ποικίλουν!


Είπαν ακόμα για το βιβλίο:

“Καθηλωτικό! Απ τη στιγμή που το ξεκινάς δε θέλεις να τ’ αφήσεις απ’ τα ΄χέρια σου” Γιώργος Π.

“Θα μπορούσε να είναι προφητικό. Ένα μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στο μέλλον αλλά μοιάζει να βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στη δική μας πραγματικότητα” Γεωργία Λ.

‘Ανδροειδή και άνθρωποι συνυπάρχουν σε μια μελλοντική πόλη. Σκοτεινό και περιπετειώδες!’ Ζηνοβία Β.

Μάθε περισσότερα για το βιβλίο εδώ!

Εξύμνησε το βιβλίο “Η Γενιά του Αίματος και της Οργής” ο βραβευμένος συγγραφέας Γιώργος Γιώτσας!

Εξύμνησε το βιβλίο “Η Γενιά του Αίματος και της Οργής” ο βραβευμένος συγγραφέας Γιώργος Γιώτσας! 1501 1000 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΒΙΣΚΟΣ

Υπάρχει μια σκηνή καταδίωξης στο βιβλίο, όπου η πρωταγωνίστρια, η Ζέλ, προσπαθεί να ξεφύγει από τους διώκτες της πάνω σε μια ετοιμόρροπη κρεμαστή γέφυρα. Σε αντίθεση με εκείνη, η γέφυρα πάνω στην οποία χτίζει το βιβλίο της η Τόμι Αντεγιέμι (από την αρχή μέχρι το -προσωρινό- τέλος) είναι ακλόνητη.

Στηρίζεται πάνω σε πολύ γερές κολώνες -σταθερές με τις οποίες η συγγραφέας έχει χτίσει και έχει μπολιάσει το βιβλίο αυτό. Η πρώτη είναι ίσως και η πιο σημαντική. Η πρωταγωνίστρια του βιβλίου είναι ένα κορίτσι από την ήπειρο της μυθιστορηματικής Ορίσα (η οποία αφήνεται να εννοηθεί ότι είναι η Νιγηρία σε καιρούς προ-αποικιοκρατίας), ένα κορίτσι με μελαμψό δέρμα και αναφορές στις αφρικανικές παραδόσεις οι οποίες μοιάζουν με ένα εξαιρετικό αλατοπίπερο σε μια ήδη χορταστική ιστορία, μια ιστορία σημειολογικά σημαντική. Προσωπικά δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει σύγχρονο best seller όπου όλοι οι χαρακτήρες, πρωταγωνιστές και υποστηρικτικοί, να είναι έγχρωμοι και εδώ που συμβαίνει, είναι κάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα. Μακάρι να δούμε πολλά περισσότερα τέτοια βιβλία (όπως και ταινίες) με πρωταγωνιστές έγχρωμους ανθρώπους. Θα μου πείτε “Γιώργο γράφεις τα αυτονόητα τώρα” και θα έχετε δίκιο, αλλά είναι καλό να τα τονίζουμε, ώστε η αλλαγή που επιζητούμε στον κόσμο να γίνεται πράξη.

Η δεύτερη κολώνα του βιβλίου αυτού είναι η καταπίεση του συστήματος στην μονάδα. Το κράτος εναντίον του αδύναμου οικονομικά πολίτη. Το καθεστώς απέναντι στις ιδεολογίες και τον άνθρωπο. Εάν μάλιστα προσθέσετε το ότι η ηρωίδα είναι ένα νεαρό κορίτσι που βιώνει bullying, ρατσισμό και σεξισμό από τους εκπροσώπους του νόμου και του ίδιου του κράτους, καταλαβαίνετε πόσο ισχυρά θεμέλια έχει η ιστορία αυτή ώστε η “Οργή” του τίτλου να γίνει και οργή δική μας καθώς διαβάζουμε την ιστορία της Ζέλ, αλλά και μετά, όταν έχουμε κλείσει το βιβλίο. Τρίτος πόλος που έρχεται να προστεθεί σε αυτά είναι η επανάληψη της συγγραφέως στο θέμα του ότι “Πρέπει να νικηθεί η Μοναρχία”.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα προηγούμενα, αλλά και τους συμβολισμούς της ιστορίας (ο κακός “Πατέρας” η θεϊκή “Ουράνια Μητέρα”, ο “Αδερφός” που έχει χάσει το δρόμο του και η “Αδερφή” που κρύβει μέσα της ένα “Λεοντάρι”), όπου “Μοναρχία” έβαλα καθώς διάβαζα το βιβλίο, την λέξη “Πατριαρχία”. Και εδώ έρχεται η τέταρτη κολώνα που κρατάει όρθιο το ογκώδες αυτό βιβλίο. Η συγγραφέας φροντίζει να ακολουθεί τις ανησυχίες των νέων ανθρώπων (και όχι μόνο) αλλά και τις μάχες των δικαιωμάτων της σύγχρονης εποχής μας, την ίδια στιγμή που υφαίνει ένα έπος με σπαθιά, ναυμαχίες ξύλινων πλοίων, και χαμένων νησιών·   ένας συνδυασμός εξαιρετικός. “Η Γενιά του Αίματος και της Οργής” είναι όλα αυτά αλλά πάνω από όλα είναι ένα βιβλίο απολαυστικό, μια περιπέτεια καταδίωξης και αναζήτησης, τόσο μαγικών αντικειμένων, όσο και εσωτερικής αναζήτησης. Οι πρωταγωνιστές αναζητούν την μαγεία μέσα τους και εμείς αναζητούμε τη δική μας μαγεία την ίδια στιγμή! Οι εναλλαγές συναισθημάτων είναι πολλαπλές (από την οργή, στο πάθος και από τα δάκρυα στη χαρά) αλλά ειδικά το δεύτερο μισό του βιβλίου έχει να προσφέρει και πολλές ανατριχίλες με σκηνές μάχης που με έκαναν να διαβάζω ξανά την ίδια σελίδα για να ζήσω ξανά την ένταση τους. Στο εξηκοστό-πρώτο κεφάλαιο (όσοι το διαβάσετε ξέρετε, όσοι θα το διαβάσετε θα το καταλάβετε) δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου, είναι ίσως η δυνατότερη σκηνή όλου του βιβλίου.

Κλείνοντας θα γράψω κάτι που παρατήρησα. Παρότι μιλάμε για ένα βιβλίο φαντασίας, μια ιστορία γεμάτη αγώνες ενάντια σε κάθε μορφής “Κακό” η συγγραφέας τονίζει (σχεδόν σε κάθε σελίδα) την πίστη της στους “Θεούς” και ξεκαθαρίζει προς κάθε κατεύθυνση ότι η μόνη ελπίδα για την νίκη είναι η πίστη και κυρίως η σύνδεση με μια ανώτερη δύναμη. Όπως έγραψα και νωρίτερα είναι ένα βιβλίο φαντασίας που δεν φοβάται να μεταφέρει κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό, ιδεολογίες και σκέψεις. Σίγουρα είναι ενδιαφέρουσα η προσέγγιση της Τόμι Αντεγιέμι ανεξαρτήτως εάν συμφωνεί ή όχι κάποιος, εκείνη καθιστά σαφές ότι το βιβλίο διέπεται από τους δικούς της κανόνες. Και μας καλεί να την ακολουθήσουμε. Προσωπικά το έκανα και απόλαυσα ένα επικό βιβλίο με κοινωνικό υπόβαθρο που θα θυμάμαι για καιρό -και είμαι πεπεισμένος θα δούμε κάποια στιγμή και στον κινηματογράφο. Θυμάστε την γέφυρα που σας έγραψα στην αρχή του κειμένου; Μου θύμισε μια αντίστοιχη καταδίωξη στον “Άρχοντα των δαχτυλιδιών”. Και παρόλο που υπάρχουν συσχετισμοί τόσο με το έπος του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν όσο και με τα “Παιχνίδια του Στέμματος” και “Αγώνες Πείνας”, πιστεύω πως με τη “Η γενιά του Αίματος και της Οργής” έχουμε ένα ξεχωριστό σύμπαν, από μια φρέσκια πένα και μια συγγραφέα με ματιά που καίει. Καλή σας ανάγνωση από καρδιάς!

Υ.Γ. Πολλά συγχαρητήρια στις εκδόσεις Ιβίσκος για την τόσο προσεγμένη και όμορφη έκδοση.

Μάθε περισσότερα για το βιβλίο εδώ!

Privacy Preferences

When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in the form of cookies. Here you can change your Privacy preferences. It is worth noting that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we are able to offer.

Click to enable/disable Google Analytics tracking code.
Click to enable/disable Google Fonts.
Click to enable/disable Google Maps.
Click to enable/disable video embeds.
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε την εμπειρία πλοήγησης στην ιστοσελίδα μας.